Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Το Πυρ της Ψυχής !!!

Προσεγγίζουμε τη Μεταμορφωτική όψη που έχει "Συμπαντικό" χαρακτήρα, πράγμα που σημαίνει ότι από την αυγή της γήινης διαλεκτικής ανθρωπότητας συνοδεύει τον εκπεσμένο άνθρωπο σε όλο το μήκος του δρόμου των εμπειριών του. Καμιά τροποποίηση δεν έγινε ποτέ σ’ αυτή την Μεταμορφωτική Οδό, και καμιά παρεμβολή δεν τη σκιάζει. Είναι η μοναδική δυνατότητα για να αγγιχθούμε από το Θεϊκό Άγγιγμα μέσα σ’ αυτήν την προσωρινότητα.
Η Διδασκαλία της Ιερής Σοφίας μας Μεταμορφώνει και είναι πάντα η επίκαιρη, δηλαδή, μεταβιβάζεται στην ανθρωπότητα και στον κόσμο, την πιο κατάλληλη στιγμή, για να αναζητήσει και να σώσει αυτό που έχει χαθεί . . . Την ονομάζουμε και Ακτινοβολία της Σοφίας του Συμπαντικού Πνεύματος. Σε κάθε αναζητητή αληθινά αφοσιωμένο στο Δρόμο λέγεται:
"Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις". Και αν θέλετε τώρα να θεωρήσετε πραγματικά αυτό το κάλεσμα σαν το κατ' εξοχήν και το πιο πιεστικό κάλεσμα στη Ζωή που απευθύνεται προσωπικά στον καθένα, σας λέμε, να επιστρατεύσετε όλη την ευαισθησία σας, ούτως ώστε να δεχθείτε πλήρως αυτό που θα σας μεταδοθεί.
Παρατηρούμε ότι ο χρυσός όφις φέρεται ως διάδημα από τους ιερείς, ως σύμβολο της Σοφίας, και ως σημάδι πνευματικής ανύψωσης. Βρίσκουμε τον όφι να παριστάνεται με δυο βασικά σύμβολα. Από τη μια πλευρά συμβολίζει την Αγιότατη Θεϊκή τελειότητα, κι από την άλλη συμβολίζει ότι πιο περιφρονητέο και πιο ανόσιο υπάρχει.
Στην Μεταμορφωτική αυτή όψη, βρίσκουμε το "φίδι" ως ερπετό που σφυρίζει και πετά το δηλητήριο του, και βλέπουμε το φίδι ως Σύμβολο του Αγίου Πνεύματος. Αυτές οι δυο άκρως αντίθετες αντιλήψεις έχουν γίνει αιτία μεγάλης σύγχυσης και έχουν δημιουργήσει διχόνοια ανάμεσα σ' αυτούς που δεν μπορούν να τις κατανοήσουν...
Πολλές φορές μέχρι τώρα ο άνθρωπος έπεσε στην ειδωλολατρεία και ξανά πέφτει σ' αυτήν ξανά και ξανά, όταν - οδηγημένος από τα ένστικτα της θρησκοληψίας αυτής της φύσης - δεν μπορεί πλέον να δεχθεί τον αντικειμενικό σκοπό της Αγνής Γνώσης. Aς προσπαθήσουμε να καταλάβουμε το συμβολισμό: ότι ο καθένας μας φέρει από ένα τέτοιο φίδι μέσα του. Αυτό το φίδι κουλουριάζεται στο εσωτερικό του δέντρου της ζωής σας, και τυλίγεται γύρω από αυτό. Και το κεφάλι αυτού αποκαλύπτεται ξεκάθαρα στα συνήθη μάτια.
Στον Ιερό Λόγο το χαρακτηρίζουν με τη συμβολική έκφραση “χάλκινος όφις” ! Αυτός ο όφις είναι το ψυχικό σας ον, η ακτινοβολία της γήινης συνείδησής σας, το ψυχικό σας δυναμικό, το πυρ της γήινης ψυχής σας, ολόκληρου του εγκεφαλονωτιαίου συστήματος. Αυτός είναι ο χάλκινος όφις ! Κι αυτός ο όφις, με το κεφάλι γεμάτο θανατηφόρο δηλητήριο, είναι το φίδι που σέρνεται στη γη, και τον οποίο θα δούμε να μετασχηματίζεται, και να γίνεται: “ ο Χρυσός Όφις του Πνεύματος”. Γιατί γίνεται λόγος για χάλκινο φίδι; Πρώτ' απ' όλα ίσως ξέρετε ότι ο "χαλκός" και το "φίδι" υποδηλώνονται με την ίδια λέξη, στη συνέχεια, ο χαλκός και εξ’ αυτού το φίδι είναι μια θηλυκή αρχή.
Ακόμα το μέταλλο της συμβολικής Αφροδίτης είναι ο χαλκός. Μέσα στην ψυχή, μέσα στο δυναμικό πυρ της ψυχής, βρίσκεται η αρχή που γεννά, δηλαδή η θηλυκή αρχή. Εν τούτοις μέσα στο ίδιο σύστημα βρίσκεται επίσης η δημιουργική αρχή, δηλαδή η αρσενική αρχή της ψυχής.
Επομένως, σε κάθε ψυχικό σύστημα, βρίσκουμε δύο όψεις: “τον χάλκινο όφι” και αυτό που ονομάζεται “πύρινος όφις”. Άρα, αντίστοιχα, βρίσκουμε την θηλυκή και την αρσενική Αρχή μέσα μας, και συμβολικά μπορεί κανείς επίσης να πει ότι δύο φίδια κατοικούν στο ίδιο δέντρο της ζωής του ανθρώπου.
Στο ένα άτομο η αρσενική Αρχή είναι θετική, και η θηλυκή Αρχή αρνητική, σε κάποιον άλλον η πολικότητα είναι αντίστροφη. Το κηρύκειο του Ερμή με τα δυο του φίδια που αλληλο-διασταυρώνονται, το ένα λευκό και το άλλο μαύρο, είναι λοιπόν το σύμβολο μιας γενικής διαλεκτικής, βιολογικής κατάστασης. Συγκεκριμένα συμβολίζει το δέντρο της ζωής με τις δυο ψυχικές του όψεις. Το κόσμημα αυτό με τα δυο φίδια, που έφεραν ως διάδημα οι αρχαίοι ιερείς, όπως το βλέπουμε σε ορισμένες αναπαραστάσεις, απεικονίζε την εσωτερική κατάσταση της ψυχής τους και της ψυχής των ομοίων τους.
Αυτές οι δυο ψυχικές Αρχές μέσα μας, τις οποίες μπορείτε επίσης να ονομάσετε Αδάμ και Εύα, (ο Αδάμ το σύμβολο του πύρινου όφι, και Εύα o χάλκινος όφις). Αυτές οι δυο Αρχές μέσα μας βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη. Δεν παύουν να διαβουλεύονται και να αποφασίζουν.
Όλοι κατέχετε αυτή την ιδιότητα του εσωτερικού διαλόγου. Τα δυο φίδια διαπλέκονται γύρω από το δέντρο της ζωής. Πότε είναι η αρσενική Αρχή που απευθύνεται στη θηλυκή, πότε οι ρόλοι αντιστρέφονται.
Αυτά έρχονται αντιμέτωπα και κατηγορούν το ένα το άλλο. Ο Αδάμ ο πύρινος όφις θέλει να π ρ α γ μ α τ ο π ο ι ή σ ε ι, και χάλκινος όφις η Εύα, θέλει να κ α τ έ χ ε ι. Και οι δημιουργικές ωθήσεις και τα γενεσιουργά ένστικτα, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση.
Kι ωστόσο, μέσα στην γήινη, θνητή ψυχή δεν υπάρχει πάρα μόνο ένας πόλος ενδιαφέροντος: η διατήρηση, η συντήρηση του “εγώ”, το πάθος της ύπαρξης, και το φίδι του εγωισμού σφυρίζει, σηκώνοντας το κεφάλι του πάνω από τη λάσπη της γήινης φύσης, μέσα στην οποία κουλουριάζεται. Ο Θεός να φυλάει όποιον το προσεγγίζει από πολύ κοντά! Γνωρίζετε όλοι τις ψυχικές όψεις αυτών των Αρχών που κατοικούν μέσα μας. Σε μια δεδομένη στιγμή εισέρχονται στην κεφαλή για να ασχοληθούν με τα ενδιαφέροντά σας.
Την επόμενη στιγμή έρχονται μέσα στην καρδιά για να φέρουν την προσφορά τους. Και το δηλητήριο που αποστάζουν έτσι μέσα σ' αυτά, κεφαλή - καρδιά, που οφείλουν να γίνουν ιερά, είναι η πανουργία, η στρατηγική, η πονηριά που είναι απαραίτητες για την πραγματοποίηση των προσωπικών σχεδίων.
Και το όργανο που εξαπολύει το δηλητήριο είναι ο λάρυγγας. Υπάρχουν κάθε λογής δηλητήρια και κάθε λογής μέθοδοι για να τα μεταδώσει κανείς εκεί που θέλει. Υπάρχει μια επιστήμη που έχει καλλιεργηθεί από αμνημονεύτων χρόνων με σκοπό να τελειοποιήσει τη δραστηριότητα αυτών των δυο ψυχικών Αρχών. Ονομάζουν αυτή την επιστήμη “φυσικό αποκρυφισμό”. Σε ορισμένους πολιτισμούς που σήμερα έχουν εξαφανιστεί, αυτός που υπερείχε στην εφαρμογή αυτής της επιστήμης έφερε στην κεφαλή του το σύμβολο του μεταλλικού όφι, ως διακριτικό του βαθμού προόδου, στην καλλιέργεια της προσωπικότητας !
Ορισμένες αφηγήσεις σχετικές με τη δημιουργία μας περιγράφουν τη γέννηση αυτής της κατά βάθος πολύπλοκης ανθρώπινης ψυχής. Αυτή η γέννηση περιλαμβάνει πάντα δυο φάσεις:
Κατά πρώτο λόγο τη γέννηση της πύρινης Αρχής, του "Αδάμ" δηλαδή ο Αδάμ είναι ο σκεπτόμενος, ο Αδάμας, αυτός που δέχεται τις υποβολές του Πνεύματος. Και στη συνέχεια η γέννηση της χάλκινης Αρχής, της "Εύας". Η Εύα η μητέρα των ζώντων. Είναι η αρχή που οδηγεί στην πραγματοποίησή τους, στην εκδήλωσή τους. Είναι η γεννήτρια Αρχή. Ο Αδάμ και η Εύα είναι λοιπόν οι δύο ψυχικές Αρχές μέσα μας. Όμως, από τη στιγμή που η ψυχή καταχράται τη θαυμαστή της Δύναμη, βρίσκεται στερημένη από το Πνεύμα, διαχωρισμένη από τη Συμπαντική Συνείδηση. Η ουσία της γίνεται θνητή, εισέρχεται στον οίκο του θανάτου.
Οι δύο Πρωταρχικές Ικανότητες της ψυχής βρίσκονται λοιπόν συνεχώς βυθισμένες μέσα στην άγνοια, άρα μέσα στο σκοτάδι και τη διχόνοια. Και όλο το σύστημα που κυβερνιέται από την γήινη ψυχή, είναι καταδικασμένο να εκφυλιστεί και να κρυσταλλωθεί. Δεν απομένει πλέον ούτε αντανάκλαση, ούτε σκιά της Πρωταρχικής Δόξας της ψυχής.
“Η ψυχή που αμαρτάνει οφείλει, λοιπόν, να πεθάνει”. Ή μάλλον, ζει σε μια συνεχή επιθανάτια αγωνία, αλυσοδεμένη σε ένα τροχό που την παρασύρει στην περιστροφή του, δια μέσου των σφαιρών της διαλεκτικής ζωής.
Αφού έχει κάνει πολυάριθμες απόπειρες, αν όχι όλες, για να ανυψωθεί, η χοϊκή εκπεσμένη ψυχή, αναγνωρίζει εσωτερικά την κατάστασή της, και αναρωτιέται: "Πως θα μπορούσα να σωθώ;"
Η επέμβαση της Συμπαντικής Γνώσης, έχει σαν απαρχή αυτή την θεμελιώδη ερώτηση. Και σε μια τέτοια ερώτηση η Γνώση απαντά. Το θέμα είναι ωστόσο να γνωρίζουμε αν η γήινη ψυχή πρόκειται να καταλάβει, αν μπορεί ακόμη να κατανοήσει την απάντηση της Θεϊκής Γνώσης.
Αυτή είναι, για σας, όπως και για μένα, η απώτατη ψυχική δοκιμασία. Η εκπεσμένη ψυχή θα μπορεί να ακούσει ή όχι τη Νέα Γλώσσα της Γνώσης;
"Στο Όνομα του Κύριου, θα σας ομιλούμε με μια νέα γλώσσα" Μάρκ.16:16-18). Σ' αυτήν την ψυχολογική στιγμή η θεϊκή Γνώση λέει στον υποψήφιο: "Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις!"
Για ποια φίδια πρόκειται λοιπόν; Είναι αυτός ένας υπαινιγμός για τις δύο ψυχικές Αρχές μέσα μας; Κατά ένα τρόπο! Αυτό που υπονοείται εδώ είναι η Ακτινοβολία της ίδιας της Γνώσης, του “Χρυσού του Αληθινού Θεϊκού Πνεύματος”.
Και κανένας αυθεντικός ιερέας εκείνα τα αρχαία χρόνια, δεν θα είχε την αναίδεια να φτιάξει από οποιοδήποτε μέταλλο μια γελοιογραφία αυτών των φιδιών, με την πρόθεση να τα χρησιμοποιήσει σαν επιδεικτικό στολισμό.
Αυτές οι Πνευματικές Ακτινοβολίες, αυτές οι Πύρινες φλόγες του Πνεύματος, εκδηλώνονται επίσης σύμφωνα με δύο τρόπους παρέμβασης. Μέσω του πρώτου τρόπου, αφυπνίζουν τον νέο “Αδάμα”, μέσω του δεύτερου, την νέα Εύα, δηλαδή τις δύο όψεις της Νέας Ψυχής, η οποία, "Ίσταται Ενώπιον του Θεού".
Αυτοί οι δυο τρόποι αγγίγματος παριστάνονται επίσης καμιά φορά σαν τα Σεραφείμ και τα Χερουβείμ, σαν Χρυσά φτερωτά ζώα των Μυστηρίων. Στους παλιούς περσικούς μύθους, ο γρύπας είναι το μυστηριώδες ζώο που φρουρεί το Χρυσό Όρος. Αν μπορείτε ακόμη να ακούσετε το Κάλεσμα της Γνώσης, στρέφεστε προς το Χρυσό Όρος του Πνεύματος, “απ' όπου έρχεται η βοήθειά σας”.
Και όταν πλησιάζετε το Ιερό Όρος των Μακαρισμών, αναγγέλλετε με δυνατή φωνή: "Η βοήθεια μου έρχεται από τον Κύριο που έχει δημιουργήσει τα πάντα"!!! Μόλις προφέρετε το Δημιουργικό αυτό Λόγο, οι φύλακες του Όρους σας περιβάλλουν. Mε τα μάτια της νέας Ψυχής βλέπετε τη συνέχεια:
Τα μυστηριώδη Χερουβείμ, πετούν προς εσάς. Ένας από αυτούς, με την εκπληκτική ταχύτητα της αστραπής, ορμάει κατεπάνω σας, διαπερνά το στήθος σας, και οπλισμένος μ' ένα πυρακτωμένο σπαθί που μπήγει στην καρδιά, καίει με το Πυρ του Πνεύματος, και με έντονη θερμότητα, το σύστημα της γήινης ψυχικής συνείδησης, ή του “οφιοειδούς πυρός” της σπονδυλικής στήλης. (Αυτό το Χερουβείμ ακυρώνει το εγωικό ον μας).
Όποιος έχει έτσι αδραχθεί από το Πυρ του Πνεύματος, ακούει να ξεπηδά μέσα από μια δυνατή βροντή μια φωνή που λέει: “Ένας υιός του ανθρώπου”,Ιδού σε στέλνω σαν πρόβατο μέσα σε λύκους. Να είσαι σοφός όπως τα φίδια!"
Γυρίζετε τότε από το Χρυσό Όρος, γιατί ο καιρός της ανάληψης, δεν έχει ακόμη φτάσει ακόμη. Γυρίζετε προς την κοιλάδα και προχωράτε σαν ένα πρόβατο ανάμεσα σε λύκους, με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στην καυτή πληγή που άνοιξε το Χερουβείμ. Τώρα, ο άνθρωπος εργάζεται τη νέα Γλώσσα, του Ιερού νέου Νόμου που λέει: "Μην πηγαίνετε προς τους εθνικούς, (που είναι αδιάφοροι για την αλήθεια και σας διώχνουν), μην μπαίνετε στις πόλεις των Σαμαρειτών, (που είναι υποκριτές).
Πηγαίνετε μόνον προς τα χαμένα πρόβατα, (δηλαδή προς αυτούς που, λόγω της αληθινής φύσης τους είναι προγνωρισμένοι, έχουν μέσα τους την προανάμνηση, αυτοί πρόκειται να σωθούν και να βοηθηθούν). Πηγαίνετε και πείτε: "Η Βασιλεία των Ουρανών πλησίασε. Θεραπεύστε τους ασθενείς, ξυπνήστε τους νεκρούς, καθαρίστε τους λεπρούς, εκ διώξτε τα δαιμόνια": Με άλλα λόγια: Xτυπήστε οτιδήποτε προέρχεται από την παλιά, γήινη διαλεκτική φύση.
"Μην παίρνετε ούτε χρυσάφι, ούτε ασήμι, ούτε χρήματα στις ζώνες σας, ούτε σακίδιο για το ταξίδι, ούτε δυο χιτώνες, ούτε σανδάλια ούτε ραβδί. Γιατί ο εργάτης είναι άξιος για την τροφή του".
Πράγμα που σημαίνει:Μη νοιάζεστε για τίποτε, ούτε ακόμη και για την καθημερινή τροφή. Μην αποβλέπετε σε κανένα διαλεκτικό απόκτημα, γιατί κάθε ένας που εργάζεται για το Βασίλειο του Φωτός δέχεται αυτό το οποίο έχει ανάγκη”.
“Όταν μπαίνετε σε μια πόλη πληροφορηθείτε για κάποιον άξιο να σας δεχθεί, και μείνετε σ' αυτόν μέχρι την αναχώρησή σας. Μπαίνοντας στο σπίτι χαιρετήστε το, και αν το σπίτι αυτό το αξίζει, ας έρθει η ειρήνη σας σ' αυτό. Αλλά αν δεν το αξίζει, η ειρήνη σας ας επιστρέψει σε σας. Και αν κάποιος δε σας δέχεται ή δεν ακούει τα λόγια σας, εγκαταλείψετε τότε αυτό το σπίτι ή αυτή την πόλη και τινάξτε τη σκόνη από τα πόδια σας”.
"Φυλαχτείτε από τους ανθρώπους, γιατί θα σας στείλουν στα δικαστήρια... Και αν σας καταδικάσουν σε μια πόλη, φύγετε προς κάποια άλλη. Σας το λέω αλήθεια: δε θα έχετε διασχίσει όλες τις πόλεις πριν τον ερχομό του Υιού του Ανθρώπου". Έτσι μιλάει ο άγιος Νόμος στον προσκαλεσμένο οδοιπόρο. Και αν ο εργάτης συμπεριφέρεται σύμφωνα μ' αυτόν τον Νόμο - οι δύο όψεις της προδοσίας της φύσης - ο παλιός διττός άνθρωπος μέσα του - με διαλεκτικό το καλό του, και το διαλεκτικό κακό του - θα εκμηδενίσουν ολοκληρωτικά το εγώ μέσα στο θάνατο.
Θάνατο, γιατί προτίμησε το δρόμο της "Συντριβής του εγωισμού", σύμφωνα με τα λόγια: "Oς δ' αν απολέση την (γήινη) ψυχήν αυτού ένεκεν εμού, ούτος σώσει αυτήν".
Η Θυσία είναι η προσφορά του “εγώ”, στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Θυσία σημαίνει μια ολόκληρη διαδικασία. Οδηγημένος λοιπόν, μέσω της Άνω Χάρης, μαθαίνει να απελευθερώνεται από τις διαλεκτικές προσκολλήσεις του και να τοποθετεί την προσωπικότητά του και την Ολότητα της νέας Συνείδησής του, υπό την αιγίδα της αναπτυσσόμενης Νέας Ψυχής. Και παρ' όλο που ο Μαθητής γνωρίζει ότι μόλις άρχισε την εργασία του, παρ' όλο που ακόμη κατευθύνει με κόπο τα βήματά του από τη μια πόλη στην άλλη από τον ένα άνθρωπο στον άλλο, με το καλό νέο:
"Η ώρα έφτασε: η Βασιλεία των Ουρανών είναι κοντά", παρ' όλο που συνειδητοποιεί τον μακρύ, πολύ μακρύ δρόμο που έχει να διανύσει, θα συμβεί ξαφνικά, σαν από θαύμα, να βρεθεί πάνω στο Χρυσό Όρος ανάμεσα στα Σεραφείμ και τα Χερουβείμ, μπροστά στην ίδια την Θεϊκή Παρουσία, και θα ακούσει τα λόγια που κανένα ανθρώπινο αυτί δεν έχει ακούσει ποτέ...
"Γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις!" Αυτό είναι το Κλειδί για το Δρόμο!
Με ποιο τρόπο θα δεχθείτε αυτή τη Σοφία;
Πως θα χρησιμοποιήσετε το Κλειδί;
Η απάντηση σ' αυτή την ερώτηση, σας έχει δοθεί. Γνωρίζετε το ταξίδι, ο λαός οδηγείται διαμέσου της ερήμου έξω από την Αίγυπτο προς τη γη της Επαγγελίας! Αυτή η ιστορία προεικονίζει την ιστορία σας στο Δρόμο.
Πολλούς μήνες τώρα μιλάμε για τη γήινη διαλεκτική φύση, βλέπετε και βιώνετε τη διαλεκτική της Γης, σαν ένα άντρο της κόλασης, και προσκαλούμε όλους να κατευθυνθούμε προς τη Νέα Ζωή!
Είναι ένα Ταξίδι μέσα από την έρημο, γιατί θα αφήσετε πίσω σας οτιδήποτε σας συνδέει με την παλιά Αίγυπτο, την παλιά σας ζωή.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια πορεία μέσα από την έρημο συνεπιφέρει ιδιαίτερες και χαρακτηριστικές δυσκολίες. Τις εντάσεις και τις συγκρούσεις δεν μπορεί κανείς να τις αποφύγει. Διάφορες περιπλοκές θα κάνουν ορισμένους να πουν, αναστενάζοντας: "Πως έχω λοιπόν μπλέξει εδώ πέρα;"
Και από καιρό, σε καιρό θα εύχονταν να μπορούσαν να επιστρέψουν στις πιο συνηθισμένες αναταραχές της κανονικής διαλεκτικής ζωής. Οι οδοιπόροι μέσα στην έρημο, στο δρόμο για να διασχίσουν την Ερυθρά θάλασσα, αρχίζουν να διαμαρτύρονται και λένε στο Μωυσή: "Γιατί μας έκανες να βγούμε από την Αίγυπτο; Για να μας κανείς να χαθούμε στην έρημο; Γιατί εδώ δεν υπάρχει ούτε ψωμί, ούτε νερό, και απεχθανόμαστε την άθλια τροφή μας".
Αυτό που διαβάζουμε εδώ, είναι λοιπόν εντελώς σωστό από ψυχολογική άποψη. Λέγεται στη συνέχεια ότι το πνεύμα - οδηγός του λαού έστειλε σ' αυτούς δηλητηριώδη φίδια, έτσι ώστε να πεθάνουν. (21ο κεφάλαιο των Αριθμών).
Κατανοούμε καλά τη σημασία αυτής της διήγησης. Κάθε οδοιπόρος που διαβαίνει την προσωπική του έρημο, βρίσκεται από την άποψη των απελευθερωτικών Μυστικών σε μια μεταβατική κατάσταση.
Από τη μια πλευρά δεν έχει βγει από την παλιά διαλεκτική ζωή του, κι από την άλλη δεν τίθεται ακόμη θέμα γι αυτόν - ή πολύ λίγο τίθεται θέμα - να είναι ο Νέος Άνθρωπος. Σ' αυτό το στάδιο οι κατώτερες δυνάμεις συγκεντρώνουν ακόμη όλες τις προσπάθειές τους με σκοπό να διατηρήσουν την κυριαρχία τους πάνω του, αλλά αυτός έχει ταυτόχρονα μια ορισμένη ευαισθησία στις δυνάμεις της Γνώσης.
Όταν ο άνθρωπος αντιδρά στις Δυνάμεις της Γνώσης τότε η εχθρότητα των κατώτερων δυνάμεων οξύνεται όλο και περισσότερο. Όταν ακούει τις φωνές της παλιάς φύσης, τότε οι συμβουλές της ουράνιας Γνώσης γίνονται γι αυτόν δηλητηριώδη φίδια.
Διότι οι δονήσεις του Πυρός της Γνώσης συναντούν σ' αυτόν ένα πεδίο βαθιά δυσαρμονικό, ενώ στο ξεκίνημα, όταν αποφάσισε να πάρει το δρόμο της ερήμου, αυτό το πεδίο ήταν ανοικτό στην Γνώση.
Έτσι, σ' αυτή τη φάση της εξέλιξής του, ο Μαθητής βρίσκεται ανάμεσα σε δυο πυρά. Θα διαλέξει ανάμεσα στην εχθρότητα της φύσης του θανάτου, και τον πνευματικό θάνατο! Ένας συμβιβασμός σ' αυτή την περιοχή είναι απολύτως αδύνατος. Γι' αυτό ο αναζητητής μέσα σ' αυτή τη σύγκρουση ρωτά:
“Τι να κάνω;" Και αμέσως, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον “χάλκινο όφη” καρφωμένο στο σταυρό. Μέσα στην έρημο, ο Μαθητής που έχει δαγκωθεί από τον “Χρυσό όφι του Πνεύματος” δεν μπορεί να διατηρήσει τη ζωή του, παρά μόνο αν τεθεί μπροστά στο “χάλκινο όφη” και τον κοιτάξει εντελώς κατά πρόσωπο.
Καταλαβαίνετε αυτή την εικονική γλώσσα; Το να τοποθετηθείς μπροστά στο “χάλκινο όφη”, και να τον κοιτάξεις αποφασιστικά κατά πρόσωπο, ενώ είναι καρφωμένος στο σταυρό,- σημαίνει, να σταυρώσεις μέσα σου το ψυχικό δυναμικό του εγωισμού, και αυτό μέχρι να πεθάνει. Ποιος θα θελήσει να εργασθεί γι αυτό;
Είναι η οριστική συντριβή της παλιάς κυριαρχίας της γήινης φύσης πάνω μας...
"Ο φυσικός ο γήινος ψυχικός άνθρωπος είναι - δίψυχος, - δίγνωμος και ακατάστατος", μας λέει το αρχαίο κείμενο (Ιάκωβος 1:8).
Αν δεν τοποθετείστε κατ΄αυτόν τον τρόπο μπροστά στο χάλκινο όφη, με μια κατά πρόσωπο αποφασιστική στάση, ενώ ταυτόχρονα ανοίγεστε “στο Χρυσό Όφι του Πνεύματος”, θέλοντας έτσι να υπηρετήσετε ταυτόχρονα - δύο κυρίους και το Θεό και το Μαμμωνά - το Άγιο Πνεύμα και τη γήινη φύση, θα διαγραφείτε από το Πνεύμα. Και αυτό είναι ένας θάνατος πολύ πιο τρομερός από το φυσικό θάνατο, που δεν είναι παρά ένα απλό περιστατικό. Όταν ξεδιαλύνετε αυτή τη μεγάλη σύγκρουση της ερήμου, και παραδίνεστε στο Κάλεσμα του Πνεύματος, φτάνετε να κερδίσετε τη νίκη, σε πείσμα του μεγάλου πειρασμού.
Αλληγορικώς: Δέχεστε τότε το “Χρυσό του Πνεύματος”, που σημαίνει ότι αποκτά τη θεμελιακή και υλοποιημένη απόδειξη της έναρξης της Δεύτερης Γέννησης. Γεννιέται και αναπτύσσεται μια καινούργια θεϊκή αύρα στο εσωτερικό του αναπνευστικού πεδίου, (άρα κανένας δεν ξεκίνησε την Οδό του Υιού, αφού οφείλει να γεννηθεί εκ νέου, μέσα στο σώμα μιας Νέας Θεϊκής Επιθυμίας).
Μέσα σ' αυτή τη άλλη, τη Νέα Αύρα του Πρωταρχικού ανθρώπινου γίγνεσθαι, φανερώνονται όλες οι Δυνάμεις, υπό την διεύθυνση του Αφυπνισμένου Σπινθήρα του Πνεύματος, μέσα στην ανανεωμένη νέα Καρδιά. Και στο μέτρο που η παλιά αύρα και το περιεχόμενό της εξαφανίζονται, η νέα αύρα, “η Χρυσή Πνευματική Αύρα”, ζωογονείται και ενισχύεται.
Σε μια δεδομένη στιγμή δύο όντα συγκατοικούν στο μικρόκοσμο: o παλιός άνθρωπος που βαδίζει την οδό “της συντριβής του εγώ”, δηλαδή ο Ιωάννης, και ο νέος, ο Άνθρωπος - Ιησούς. Στη συνάντησή τους ο άνθρωπος Ιωάννης δείχνοντας τον Άνθρωπο Ιησού λέει:
"Aυτός θα αυξάνεται κι εγώ θα ελαττώνομαι".
Είναι αυτό που ο Ιερός Γάμος του Πνεύματος και της Ψυχής, προσπαθεί να μας δείξει. Μπορούμε να κατανοήσουμε την προσφορά τη θυσία, του εαυτού μας. Ο “νέος βασιλιάς Αδάμας”, και η “νέα βασίλισσα Εύα”, - δηλαδή η Νέα Ψυχή, ξανα-γεννιούνται από τη αυτή τη Θαυμαστή διπλή Μεταμορφωτική Διαδικασία... Όσοι γίνονται δεκτοί μ' αυτό τον τρόπο, ανυψώνονται και δίνουν υπόσχεση, ως θεμέλιο μιας Νέας Ουράνιας Τάξης ή του Τάγματός τους, να μην υποταχθούν ποτέ σε οποιοδήποτε πνεύμα ή δαίμονα, αλλά μόνο στο Θεό και στην Πρωταρχική Θεία Φύση.
Να μην συνάψουν κανένα σύνδεσμο με οποιαδήποτε οντότητα της ανίερης αντανακλαστικής σφαίρας. Να μισούν την ακολασία, την μιαρότητα και την πορνεία και να μην μολύνουν ποτέ την Τάξη τους, δηλαδή την κατάσταση του είναι τους, με τέτοια ελαττώματα.
Να χρησιμοποιούν τα χαρίσματά τους ούτως ώστε να βοηθούν αυτούς που το αξίζουν και το έχουν ανάγκη. Να μην κάνουν καθόλου χρήση αυτής της τιμής αποβλέποντας σε εγκόσμια δόξα, ούτε για να προσελκύσουν την προσοχή απάνω τους. Να μην θέλουν καθόλου να ζήσουν σ' αυτή τη φύση περισσότερο απ' όσο ο Θεός το θέλει.
"Γίνεσθε" λοιπόν, "φρόνιμοι ως οι όφεις". Όποιος μπορεί να καταλάβει ας καταλάβει.
Γλωσσάριο: *Αντανακλαστική Σφαίρα: Όλες οι δραστηριότητες της σκέψης της επιθυμίας και της θέλησης του συνηθισμένου ανθρώπου, γεννούν μέσα στο αναπνευστικό του πεδίο πολλαπλές σκεπτο-μορφές που καταλήγουν να γίνουν εξαναγκαστικές και να τον κυριεύσουν ολοκληρωτικά. Κατά τον ίδιο τρόπο η γήινη αστρική σφαίρα είναι σε μεγάλο μέρος μολυσμένη από όλες τις συλλογικές μορφές της ανθρωπότητας. Κατά την διάρκεια των χιλιετιών, έχει δημιουργηθεί μέσα σ΄ αυτό το υπερπέραν μια αληθινή αντανάκλαση της κάθε σκέψης και του κάθε ονείρου στον εδώ κόσμο. Παράδεισοι και κολάσεις κάθε λογής. Αξιοθαύμαστες αστρικές κατασκευές, φωτεινά παλάτια και καθεδρικοί ναοί, σχηματίζουν την τεράστια παγίδα, μέσα στην οποία, έπειτα από τη ζωή στον εδώ κόσμο, ο κάθε ένας θα ξαναβρεί ένα υπερπέραν σύμφωνο με τις αντιλήψεις του μ' ένα πάνθεον θεών, τελετών, χριστών, αγίων και γκουρού. Μέσα σ' αυτήν την αντανάκλαση τα λεπτοφυή οχήματα του νεκρού, ουσιαστικά το αστρικό του σώμα και το υπόλοιπο της συνείδησης του δολερού εγωισμού, διαλύονται τελικά πριν από μια νέα ενσάρκωση του μικρόκοσμου, μέσα στην ύλη. *Αναπνευστικό πεδίο: Ενίοτε ονομάζεται επίσης σώμα της επιθυμίας ή το σώμα της παλιάς αύρας. Είναι το πεδίο δύναμης που περιβάλει το φυσικό και αιθερικό σώμα και του οποίου το δονητικό επίπεδο δηλαδή η ποιότητα καθορίζει οτιδήποτε εισπνέεται από τον άνθρωπο. Όλες οι σκέψεις, εικόνες, επιθυμίες, δυνάμεις, που ωθούν την ανθρώπινη προσωπικότητα στην πραγματοποίηση της μιας ή της άλλης δυνατότητας που είναι παρούσα μέσα της, γίνονται δεκτά ή απορρίπτονται από το αναπνευστικό πεδίο ανάλογα με την Ιδέα - δύναμη που έχει λάβει μορφή σ' αυτό. Η σημερινή αιχμαλωσία από την αστρική αντανακλαστική σφαίρα πάνω στο αναπνευστικό πεδίο των ανθρώπων είναι ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για τη συνειδητοποίηση του Δρόμου. Η αυτογνωσία σε ότι αφορά τη νοητική ή συναισθηματική αιχμαλωσία είναι η πύλη μιας νέας Ζωής. * Το Πυρ της Ψυχής: Πυρ της ψυχής, ή πυρ της Συνείδησης, ονομάζεται και οφιοειδές πυρ. Μια από τις πέντε όψεις της ψυχής που εκδηλώνεται μέσα στον αγωγό της σπονδυλικής στήλης και συνδέει τους ανώτερους και τους κατώτερους πόλους του εγκεφαλονωτιαίου άξονα: το ιερό οστό και την τέταρτη λυχνία, την τέταρτη εγκεφαλική κοιλότητα. * Διαλεκτική: Το σημερινό μας πεδίο ζωής, τα πάντα εκδηλώνονται εκεί μέσω αδιάκοπων αντιθέσεων: σκοτάδι φως, χαρά και πόνος, ζωή και θάνατος, είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένα και παράγουν το ένα το άλλο. Ο θεμελιακός νόμος αυτού του διαλεκτικού κόσμου είναι η συνεχής αλλαγή και συντριβή, πηγή πλάνης και πόνου. Οι σοφοί παρουσίαζαν πάντα αυτό τον κόσμο ως μη θεϊκό, διότι καμιά αληθινή ζωή δεν μπορεί να εκδηλωθεί σ΄αυτόν ενόσω αυτή η διαλεκτική όψη στην οποία ο άνθρωπος φωλιάζει από την εποχή της πτώσης της συνείδησής του δεν έχει αποκαταστήσει την αρμονική της σύνδεση με το σύνολο της Επταπλής Πρωταρχικής Δημιουργίας. Η Γη είναι το σκληρό πεδίο εμπειρίας του ανθρώπου μέσα στο οποίο όλες οι κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές, μυστικιστικές και αποκρυφιστικές απόπειρές του, να μιμηθεί το Πρωταρχικό Βασίλειο, του οποίου το Kάλεσμα διακρίνει ασυνείδητα, συντρίβονται αλύπητα, για να τον οδηγήσουν να βρει μέσα του την Aρχή αυτής της Απόλυτης Tέλειας Ζωής, της Θεϊκής Επτάδας από την οποία τον αποκλείει, η αμαυρωμένη του συνείδηση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου