Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ;

TO KΡYMMENO MYΣTHΡIO ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


Ο άνθρωπος φθάνει σε μια κατάσταση μιας τέτοιας επιλεγμένης ελευθερίας, δηλ. στην κατάσταση μιας ουδέτερης νοήμονος αναμονής (Πάτμος). Αυτή είναι «Η Δική του Ημέρα του Κυρίου». Θα εξαναγκάσει όμως ένα αποτέλεσμα; Όχι, Δεν μπορεί να βιάσει την ανθρώπινη φύση, γιατί τότε θα μπορούσε να διαταράξει την εκτύλιξη της διαδικασίας ούτε να εξουδετερώσει τη γήινη προσωπικότητα. 
Γι’ αυτό θέλει να τελέσει τον αποχαιρετισμό προς τη γήινη φύση διότι αισθάνεται αυτή την επιτακτική ανάγκη, και η ψυχή ζητά να βιώνει το «καθ΄ημέραν θνήσκω». Αν φθάσει σ’ αυτό το σημείο η Μεταστροφή μπορεί να εφαρμοσθεί καρποφόρα. Το αποτέλεσμά της δεν χρειάζεται αναμονή. Τότε αφού έχει προηγηθεί ο εξαγνισμός, έρχεται η φώτιση και βλέπουμε την κάθοδο της ακτίνας του Χριστού και ο αναζητητής βιώνει την Εσωτερική κατοχή του Χριστού.

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν για το Χριστό τρέφουν γι Αυτόν σεβασμό, Τον αγαπούν, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι γι’ αυτούς μια Ζώσα Πραγματικότητα. Αυτοί δεν μπορούν να απαλλαγούν από τη γοητεία της αυθεντίας τους, διότι έχουν κάνει εξωτερικά κτήμα τους Αυτόν, τον Κύριο Πάσης Ζωής.
Ο εξωτερικός Χριστός τους, δεν μιλά μέσα στο αίμα τους, διότι η θνητή ψυχή τους, κοιμάται βαθιά, και η νέα Αληθινή Ψυχή, δεν έχει γεννηθεί ακόμα, δεν υπάρχει. Αν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η δόνηση του Χριστού οφείλει να λάβει σάρκα μέσα στον άνθρωπο.. Και τότε μόνο μπορεί να γίνει λόγος για αναγέννηση. Μα δυστυχώς σε κλειστά ὦτα δεν φθάνουν αυτά τα λόγια, και η αληθινή αναγέννηση, ακόμα δεν έφθασε στον τόπο μας..!!!
Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος:
Γιατί αυτή η θεμελιώδης κατοχή του Εσωτερικού Χριστού? 

Ας λεχθεί προς καθησυχασμό σας ότι, αυτή η κατοχή του εσωτερικού Χριστού γνωρίζει διάφορα στάδια, αρκεί να κάνει τον άνθρωπο να προχωρήσει το Δρόμο που διάλεξε. Είναι λοιπόν, απαραίτητη η κτίση του Εσωτερικού Χριστού, διότι το όχημά μας, αυτό τo σώμα, στην παρούσα κατάσταση είναι τέτοιας φύσης, που καθιστά αδύνατη στο άνθρωπο την ολοκλήρωση, με μόνες τις προσωπικές του δυνάμεις, σ’ ένα έργο τόσο γιγάντιο. Ο μηχανισμός της συνείδησης, η εργασία των ενδοκρινών αδένων και η δομή των κυττάρων, είναι τόσο υποβαθμισμένα, περιορισμένα, υποδουλωμένα, που θα ήταν αδύνατο στον αναζητητή να εγείρει την ουράνια υπόσταση και να τη ζωογονήσει επαρκώς χωρίς βοήθεια.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν, ότι οφείλει πρώτα να προηγηθεί μια δομική αναγέννηση και κατόπι το θαύμα της Αληθινής Αναγέννησης να μπορέσει να ολοκληρωθεί μέσα στην προσωπικότητα την κατώτερη, τη εκφυλισμένη, τη γήινη, την αμαρτωλή, την προορισμένη να εξαφανισθεί. Αυτή την θαυμάσια Χάρη την οφείλουμε, σε Εκείνον που έγινε ένας από μας, κατήλθε στη γήινη φύση μας, και μπόρεσε να προσεταιριστεί την αμαρτωλή μας συνείδηση – το αίμα του θνητού ανθρώπου.
Πάνω σ’ αυτή τη βάση μπορεί να αναληφθεί η δομική αναγέννηση 
όπου ο νέος άνθρωπος: «καθ’ ημέραν θνήσκει» (Α’ Κoρ. 15:31).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου