Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

AΣ ΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΟΛΑΤΑΙ ΣΤΗ «ΜΟΡΦΗ»

Οι άνθρωποι πλησιάζουν αυτό τον Πνευματικό Δρόμο, αλλά διαιρούνται σε δύο κατηγορίες. Και δεν εννοούμε εδώ τον τύπο του Κάιν και του Άβελ, αλλά αυτούς του δυο τύπους, που ο ένας προσκολλάται στη «μορφή» και ο άλλος στο «περιεχόμενο». Και οι μεν και οι δε οφείλουν να περάσουν  από μια σοβαρή και σκληρή δοκιμασία πριν τους απονεμηθεί ο στέφανος της νίκης. Ο τύπος που προσκολλάται στη "μορφή" μοιάζει να λέει: «όλα αυτά τα τήρησα από τη νεότητά μου, σε τι υστερώ ακόμη;»
(Mατθ.19:20). Τα πάντα σ’ αυτόν σώμα, συμπεριφορά, σπίτι, περιβάλλον, αντέχουν στη δοκιμασία της κριτικής. Και τη στιγμή της πλήρης δραστηριότητας, δεν αναπτύσσεται τίποτα. Το φως δε λάμπει στο παράθυρο της ψυχής, η ψυχή δεν έγινε νέα, αλλά κοιμάται, και ενώ όλοι οι αληθινοί πιστοί συγκεντρώνονται όπως έγινε στη στρατιά του Γεδεών, η άψογη οικία του αποκαλύπτεται κενή. Βέβαια το εξωτερικό περίβλημα, η "μορφή", υπάρχει αλλά απουσιάζει το "περιεχόμενο". Βλέπουμε μόνο έναν μηχανικό άνθρωπο, ο συνειδητός δεν υπάρχει, διότι αυτός ξέχασε να θέσει σε τέλεια ισορροπία μορφή και περιεχόμενο..

Μας έχει ειπωθεί «Εσείς είστε το Φως του Κόσμου», συνεπώς οφείλουμε με νοημοσύνη να εξαφανίσουμε όλα τα εξωτερικά εμπόδια. Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται τα οινοπνευματώδη, γιατί συσκοτίζουν τη συνείδηση, και είναι βλαβερά, αλλά τα έχουν αντικαταστήσει με μια νάρκωση του εγώ. Άλλοι πάλι, αρνούνται ότι είναι ζωικό, αλλά είναι προφανές ότι η κτηνωδία οφείλει επίσης να  εξαφανιστεί και από την ψύχη μας, ώστε να εξασφαλίσουμε το θρίαμβο του εσωτερικού Πρωταρχικού Σκοπού. Αν κάποιος θεωρεί τη "μορφή" το εξωτερικό ως το πιο ουσιώδες παραμελεί το "περιεχόμενο" το εσωτερικό, και σπαταλά την ενέργειά του χωρίς λόγο, και έρχεται μια ψυχολογική στιγμή που η λυχνία του Πνεύματος δε φέγγει μέσα στο σκοτάδι του κόσμου. Ας καταρρεύσει η μάσκα, ας αφαιρεθεί, όταν κατανοηθεί η κλήση, και «είθε το εσωτερικό Φως μας να λάμπει». 

Αν το σώμα μας αυτό, μοιάζει με ένα ακατοίκητο σπίτι, κινδυνεύει να διαρρηχθεί και να καταρρεύσει. Μια απογοήτευση του εγώ, μια σοβαρή δοκιμασία και η αυταπάτη συντρίβεται και ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά στην άβυσσο του κενού. 
Από τη νεότητά μου τήρησα όλες τις εντολές. Πως είναι δυνατόν να έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο. Υπάρχει λοιπόν κάτι που δεν πηγαίνει καλά; Πράγματι υπάρχει! Αλλά οι ερμηνείες διαφΈρουν.
Και τότε, το απογοητευμένο εγώ, ζητά πάντα εξιλαστήρια θύματα. Γνώρισε τη δοκιμασία της "κενής μορφής" και αμέσως ο πνευματικός Νόμος του Χριστού που τον είχε αγγίξει εκθρονίζεται από αυτόν. Και προτιμά, λέει, τη δική του χοϊκή πραγματικότητα, και αποχωρίζεται από τα Παιδιά του Θεού...

ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΟΛΛΑΤΑΙ ΣΤΟ «ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ»

Ο δεύτερος τύπος είναι ο άνθρωπος που περιφρονεί τη μορφή, το εξωτερικό περίβλημα, θεωρώντας την κοινή, δευτερεύουσας σημασίας, και η σοβαρότητά του συγκεντρώνεται αποκλειστικά τις εσωτερικές αξίες της κεφαλής και της καρδιάς καθώς και στις πράξεις. Αυτό το είδος του ανθρώπου ακτινοβολεί ζεστασιά  και αγάπη, μάθηση και κατανόηση, και δεν μπορούμε να δούμε σ’ αυτόν τίποτε από την υπερβολική έπαρση του εξωτερικού τυπολάτρη».

Είναι έτοιμος για δράση γεμάτος ζήλο, ειλικρινής και καρδιά γεμάτη ζεστασιά, εργάζεται από το πρωί ως το βράδυ. Όταν ακούει το "Ποιμαίνετε τα πρόβατά Μου" από τον Κύριο, απαντά: "ευχαρίστως" και πιάνει δουλειά. Δείχνει ότι είναι ένας άνθρωπος ακέραιος, ο οποίος μπορεί να κατανοήσει μέσα του, την παλμική δόνηση του Χριστού. Επιμαρτυρεί ότι η σύλληψη και η γέννησή του έγιναν μέσα στην αμαρτία. Και έχει συνείδηση της αμαρτωλής του κατάστασης. Πιστεύει εντούτοις ότι όσα ειπώθηκαν μόνο στο στενό κύκλο των πραγματικών Μαθητών με καλυμμένο τρόπο πριν και μετά την Ανάσταση του Χριστού, τα γνωρίζει ήδη και αυτός.

Και έτσι αυτός ο τύπος του «περιεχόμενου» κρίνεται με τη σειρά του μέσα στην αυταπάτη του, και την εξαπάτησή του. Όταν τον αγγίζει η πληρότητα, όταν εκδηλώνεται μέσα του ο Χριστός το νιώθει, και αντιδρά, αλλά σφάλλει πιστεύοντας ότι είναι ικανός να συγκρατήσει και να αφομοιώσει αυτή την πληρότητα δια μιας. Και επειδή δεν αντιλαμβάνεται ακόμα τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι, ότι είναι μια κατακερματισμένη ενότητα, ντυμένη με κουρέλια ξεχνά και παραβλέπει το γεγονός ότι ένα αγνό εσωτερικό περιεχόμενο δεν μπορεί να αποκτηθεί και να διατηρηθεί παρά μόνο μέσα σε μια αγνή μορφή. 

Έτσι Δεν αντιλαμβάνεται την Αληθινή Αναγέννηση. Δεν μπορεί να δει ότι η ευτυχής ένωση, είναι η ένωση της εξωτερικής μορφής με το εσωτερικό περιεχόμενο. Θέλει να φτάσει να μιμηθεί το Χριστό και απομιμείται κάτι πολύ λερωμένο. Διότι η έκπτωτη νόηση του και η λάθος βοήθεια από τον κατά φύση εσφαλμένο συναισθηματισμό στη βάση μια τελείως ακάθαρτης κληρονομιάς, μ’ ένα αίμα και μια κυτταρική δομή πλημμυρισμένη γλουτίνη, αναπόφευκτα αναπτύσσεται μια κρίση. Δεν αλλάζει κανένας χημισμός όπως νομίζουν  ο άνθρωποι. 


Αν δεν βουλιάξει μέσα σ’ αυτή την κρίση, μέσα σ’ αυτή τη σύγκρουση και η ρήξη σ’ αυτή την περίπτωση είναι άμεση, διότι αυτός ο εσωτερικός τύπος του περιεχομένου, χάνει την πνευματική επαφή με κάθε τι πνευματικό και γλιστρά σαν την άμμο μέσα από τα δάχτυλα του, και αποδίδει  αυτό το θλιβερό γεγονός ότι δεν είχε κάποιον να του δείξει το Δρόμο. Αυτοί οι δυο τύποι βουλιάζουν, και η ρήξη είναι άμεση, κηρύσσουν έτσι τον εαυτό τους ανεξάρτητο προτιμώντας αυτό που το βάφτισαν «ελευθερία». 
Υπάρχει όμως και πεμπτουσία του Νόμου. Ο Χριστός δεν ήρθε "να καταλύσει το Νόμο  αλλά να τον εκπληρώσει.." Θα δούμε στη συνέχεια την κατάσταση πως παρουσιάζεται.


H  ΠΕΜΠΤΟΥΣIA  TOY NOMOY

Αυτούς τους δυο τύπους ανθρώπων τους συναντούμε μέσα στο διαλεκτικό κόσμο μας. Τον τύπο της "μορφής" και τον τύπο του "περιεχομένου". Επίσης, βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους που ζητούν "τη εξωτερική μορφή" και την αναπτύσσουν. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι της καλλιέργειας της εποχής μας. Μια καλλιέργεια πολύ υψηλού βαθμού. Αυτός είναι το φαινομενικός πολιτισμός στον οποίο φτάσαμε. Η εξωτερική συμπεριφορά τους, ο τρόπος με τον οποίο ντύνονται και ενεργούν δημόσια, η εθιμοτυπική τους ευγένεια, το κάθε τι είναι μελετημένο και επιβάλλεται μέχρι τις πιο μικρές λεπτομέρειες. Όλοι ονειρεύονται βασιλικά αξιώματα και θέλουν να φτάσουν στο σκοπό διαλέγοντας το δικό τους δρόμο.

Βλέπουμε επίσης, μέσα στον κόσμο, ανθρώπους που ζουν μέσα στην αυταπάτη της καλοσύνης. Οι σκέψεις τους, τα αισθήματά τους δεν εκφράζονται παρά μόνο με αδελφικούς λόγους. Οι πράξεις τους είναι σύμφωνες με τα λόγια τους, εκδηλώνουν μια αδιάκοπη δραστηριότητα και ζουν από ένα πραγματικό περιεχόμενο, από μια ζωτική δύναμη που βράζει μέσα τους. 

Εντούτοις, έρχεται μια στιγμή όπου, μέσα στο διαλεκτικό κόσμο επίσης, αυτές οι δύο ομάδες ανθρώπων πέφτουν σε ένα αδιέξοδο κι οδηγούνται μπροστά σε μια κρίση αναπόφευκτη, όσο και λογική. Αυτοί δεν μπορούν να κατηγορήσουν τους Εργάτες του Θεού διότι "μακράν απέχουν". Όμως θα επέλθει μια κρίση σε όλους τους τύπους των ανθρώπων που θα τους οδηγήσει με μια πικρή απογοήτευση. Είναι ανάγκη να συγκρουστούν με τους εργάτες του Θεού και μέσω της σύγκρουσης - να αφυπνίσουν και να καταστούν - ίσως Αναγεννημένοι.
Αυτή είναι η διαλεκτική συντριμμένη πραγματικότητα, αυτή πάνω στην οποία προσκρούει ο άνθρωπος, αυτή που στρέφει κάθε πράγμα το αντίθετό του.

Αλλά η ιδία η σύγκρουση γι' αυτούς που βρίσκονται μέσα στον κόσμο, παρασύρει όλους στο συνηθισμένο οριζόντιο κυκλικό αδιέξοδο. Η σύγκρουση με τους εργάτες του Θεού μπορεί να τους ελευθερώσει και να τους οδηγήσει σε πραγματική Αναγέννηση Ψυχής.  Αλλά καταλάβετε καλά, ότι αυτή η κρίση είναι αναπόφευκτη για όλους, και δεν μπορεί να αποτραπεί παρά μέσω μιας βαθιάς κατανόησης των λόγων που είπε ο Ιησούς στην επί του Όρους Ομιλία: «Μη νομίσετε ότι ήρθα να καταλύσω το νόμο και τους προφήτες, δεν ήρθα να τον καταλύσω, αλλά να τον εκπληρώσω. Γιατί, αλήθεια σας λέω, μέχρις ότου παρέλθουν ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα  ή μια οξεία δεν θα καταργηθεί από το νόμο, μέχρι να εκπληρωθούν όλα».

Δείτε τι γίνεται:  Tα παιδιά του Θεού κρατούν το Θείο Νόμο, και μετουσιώνουν την ένταση και την παλμική δόνηση, σε ανεκτό και αποδεκτό για τούς ανθρώπους βαθμό. Και από την άλλη πλευρά, βλέπουμε τις δυο ομάδες, εκείνοι που προσκολλώνται στην "εξωτερική μορφή" και οι άλλοι στο "εσωτερικό περιεχόμενο". Μπορεί να είναι σε αντίθετους πόλους είναι εντούτοις ενωμένοι στη μια και αυτή - άρνηση - διότι απειθούν δε δέχονται να ακούσουν τους αληθινούς εργάτες του Θεού και του Πνευματικού του Νόμου.

Γιατί αυτή η σύγκρουση; Διότι στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν τις δύο όψεις του πνευματικού Νόμου. Κάθε ένας σύμφωνα με τη φύση του, δεν είναι ικανός να εκπληρώσει παρά μόνο μια όψη, είτε της "μορφής", είτε την όψη του "περιεχομένου". Μια μορφή χωρίς περιεχόμενο δεν είναι τίποτε. Ένα περιεχόμενο χωρίς πλήρη μορφή, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εκδηλωθεί σε δυναμικές γραμμές ούτε έχει Αιώνια Αξία. 

Γι' αυτό το λόγο ο νόμος δεν είναι μόνο μορφή αλλά κυρίως περιεχόμενο, όχι μόνο περιεχόμενο  αλλά προπαντός εκδήλωση μορφής. Ο εκδηλωμένος άνθρωπος είναι μια μορφή μια εκδήλωση, τριπλή κατά το πνεύμα, την ψυχή και το σώμα. Δεδομένου ότι ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από το Θείο Σχέδιο, η μορφή του δεν  αντιστοιχεί πλέον στα δεδομένα αυτού του Σχεδίου. Λησμόνησε τις Ουράνιες ιδιότητές του και έχασε τις δυνάμεις με τις οποίες ήταν προικισμένος στην αρχή. Είναι κενός χωρίς περιεχόμενο.

Αν θέλει να στηριχθεί στις αξίες που υποθέτει ότι βρίσκονται στο υποσυνείδητο του και να ζήσει από αυτές ας επαναφέρει τη μορφή στην πρωταρχική της κατάσταση. Ο Θεός έρχεται να κατοικήσει μέσα στο δικό του Ναό και οι θεϊκές αξίες δεν μπορούν να εκφραστούν πλήρως παρά στο Ναό που κτίζει μέσα του. στο βαθμό που αυτός οικοδομεί τον εσωτερικό του Ναό οι θεϊκές αξίες εκδηλώνονται σε αρμονία με αυτή την οικοδόμηση ναός και Άγιο Πνεύμα είναι σε αρμονική ισορροπία κανείς δε λαμβάνει Άγιο Πνεύμα αν δεν καταστήσει Άγιο το Ναό του. Οι τόσο μεγαλειώδεις είναι οι δυνάμεις του Πνεύματος του Θεού τόσο θαυμαστές και δυναμικές, που όλα τα βασίλεια της φύσης μέσα σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρίσκονται εμποτίζονται από τις ακτινοβολίες τους.

Όταν κάθε άτομο πρωταρχικής ουσίας  πάλλεται από το Πνεύμα του Θεού, τότε ο πολύ ευαίσθητος τύπος του περιεχομένου νιώθοντας την επίδραση ως μια Θεία πνευματική ώθηση, νομίζει ότι αυτό είναι στοιχείο Αναγέννησης όμως αυτή η μεγάλη αυταπάτη, κάποτε διαλύεται  γιατί δεν πρόκειται  παρά για ένα φυσικό φαινόμενο. Από την άλλη μεριά ο τυπολάτρης, κάτω από αυτή την ώθηση- επίδραση ασχολείται  με την καλλιέργεια της εξωτερικής του μορφής, είναι δε φανερό ότι κι αυτό επίσης είναι  μια απλή αντίδραση σε μια πνευματική ώθηση αυτής της φύσης, η οποία δεν περιέχει κανένα αναγεννητικό στοιχείο.

Το κλειδί όλων των αξιών  και των θεϊκών  δυνατοτήτων κι αυτό που προσδιορίζει τη σωστή δόμηση του Ναού για να έχει αργότερα έργα ο αναζητητής  είναι η Αγάπη, η Αγάπη του Θεού και η Αγάπη του πλησίον. Αυτή η Αγάπη δεν μπορεί μα πραγματοποιηθεί  παρά στη βάση  μιας Απολυτής Απάρνησης του εαυτού. Αυτή είναι η θεμελιώδης Αλλαγή ,<< Η Συντριβή και η Εκμηδένιση της αυταπάτης του χοϊκού εγώ>>.

Και είναι αναγκαία, ο Θείος Νόμος προστατεύεται αφ’ εαυτού. Κανείς δεν έχει δυσκολίες με το νόμο ή εξ’ αιτίας αυτού υπό τον όρο - ανειλημμένος σε αληθινή Αγάπη και Αναγέννηση να αδράξει συγχρόνως και την μορφή, και το περιεχόμενο, και να αρχίσει να οικοδομεί το Ναό του. Και όσο η οικοδομή του Ναού προχωρεί πέτρα την πέτρα το Άγιο Πνεύμα τον πληροί με τις Αξίες Του. Αλλά θα αφήσει το Θείο Νόμο να τον βοηθήσει για τη δόμηση του Ναού, ώστε μια ημέρα να είναι ικανός να προφέρει αυτές τις λέξεις: «Έλα Δημιουργικό Πνεύμα».

 Για όλους τους αναζητητές που από λάθος, ή εξ’ αιτίας της διπροσωπίας ή διγνωμίας τους, από έπαρση, με έναν άκαμπτοι εγωισμό, θέλουν παρ’ όλα αυτά να φτάσουν στο σκοπό, ερχόμενοι έτσι σε σύγκρουση με το Θεϊκό Νόμο, έχει ειπωθεί: "Μη νομίζετε ότι ήρθα να καταργήσω το νόμο ή τους προφήτες. Ήρθα για να τον εκπληρώσω". Ήρθε να φέρει το Νόμο στην Πνευματική του Διάσταση, γι’ αυτό μένοντας μέσα στην μεγάλη Καρδιά του Ιησού Χριστoύ, του Κυρίου, ο Νόμος Του μας επιβάλλεται όλο και περισσότερο, κυριεύει το αίμα μας, και αντηχούν οι λόγοι: «Ιδού είμαι εμπρός στη θύρα και κρούω».

Όμως η Θεϊκή Αγάπη δεν δέχεται κανέναν συμβιβασμό, ο Νόμος Του δεν είναι αβρός, ούτε μια μικρή στίξη, ούτε ένα γιώτα δεν μπορεί να παραμεληθεί. Ή Όλα, ή τίποτε. Γι' αυτό, είναι λογικό ότι εκείνος που έστω και ελάχιστη παράβαση, δημιουργεί σ' αυτές τις εντολές, και διδάξει στους άλλους να κάνουν το ίδιο, θα ονομαστεί ελάχιστος στην Βασιλεία των ουρανών, ενώ εκείνος που εφαρμόζει και τις διδάσκει θα ονομαστεί μεγάλος στη Βασιλεία των Ουρανών.

Ας έχουμε λοιπόν, αυτιά για να ακούσουμε και μάτια για να δούμε, και να εννοήσουμε αυτό που το Άγιο Πνεύμα θέλει να μας πει: Κανένας δε θα μπορέσει, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα, να θεωρηθεί απαλλαγμένος από το Νόμο, αν δεν τον εκπληρώσει ολοκληρωτικά. 
Και αφού η ανθρωπότητα κυριευθεί στο σώμα και στο αίμα της, ας ομολογήσει και ας πραγματώσει στην εντέλεια και την πιο μικρή λεπτομέρεια του Θεϊκού Νόμου. Όλοι αναγνωρίζουμε ότι η πλάστιγγα της Θείας Δικαιοσύνης οφείλει να ισορροπήσει, προτού  μπορέσει να κατοικήσει μέσα μας ο Αμνός του Θεού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου