Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς….».


Έτσι λοιπόν, η Νύμφη του Χριστού, 
η Εκκλησία Του, έφτασε στο τελευταίο σκαλοπάτι... 
και κάποιοι, της δίνουν και μια κλωτσιά, να πάει παρακάτω...
Αντί να ανέβει τα επτά σκαλοπάτια, και να έχει τον Kαρπό του Πνεύματος έχασε τον εαυτό της, και την αποστολή της. Θα την αφήσουμε εκεί λοιπόν, ή να της δώσουμε μια, να πέσει στο βάθος της θάλασσας να πλυθούν τα ανομήματά της; Τι να κάνουμε, να την εγκαταλείψουμε; Ποτέ. Να της δείξουμε την ανοδική πορεία; Αυτό όμως, είναι έργο δύσκολο. Απαιτεί αλπινιστική αναρρίχηση. Κανείς δεν συμφωνεί όταν η Νύμφη του Χριστού ακολουθεί από το ένα μέρος, ως ερπετό τους κατά καιρούς ισχυρούς της γης, από το άλλο τους ευλογεί μειώνοντας την θέση που έχει στα σπλάχνα του Χριστού, για τη σωστή ανθρώπινη πορεία, και το σωστό προσανατολισμό της ζωής.
 
Εσείς ανέχεστε τη Νύμφη του Χριστού που έγινε πιόνι στη σκακιέρα των ισχυρών αυτού του κόσμου; Ανέχεστε ότι συμβιβάστηκε και ξέπεσε, διεφθάρη και αναμίχθηκε σ’ όλους τους γήινους πολέμους, και τις αδικίες της πολιτικής εξουσίας; Ανέχεστε αυτή την Νύμφη που παίρνει τη θέση του ουραγού αντί τη θέση του Πνεύματος; Ανέχεστε αυτό το πλέγμα κατωτερότητας, τη σημερινή πορεία της, με τις πάμπολλες ομολογίες, αυτήν που θέλει να τα έχει καλά με τις μάζες, αυτή που ελαττώνει την αντίστασή της σ’ ότι κακό έχει η εποχή, και στο τέλος βρίσκει δικαιολογία για κάθε τι που ζητούν και κάνουν οι μάζες; Αυτή η Νύμφη, για να χαράξει πορεία, δεν ρωτά το Πνεύμα, αλλά το ινστιτούτο γκάλοπ. Είναι μια πυξίδα που έχει απομαγνητιστεί, δεν δείχνει τη γραμμή της αιωνιότητας, αλλά την γραμμή της πρώρας. Αλλά τότε όμως δεν χρειάζεται καν, γιατί αν είναι για να δούμε κατά που πηγαίνει η πρώρα, το βλέπουμε και χωρίς πυξίδα.
 
Ανέχεστε εσείς μια Νύμφη που έκανε το ποίμνιό της, να νομίζει ότι μπορεί να δωροδοκεί τον Ουρανό, για την αμαρτωλή ζωή του, αντί να διδάσκει τις Αλήθειες του Θεού Λόγου, πως η συγχώρηση, και η σωτηρία και όλες οι ευλογιές προσφέρονται δωρεάν από το Θεό, Χάρη στο Χριστό, που πλήρωσε για όλους, που πιστεύουν και μετανοούν ειλικρινά, και αγωνίζονται ν’ ακολουθούσουν το δρόμο που χάραξε Εκείνος, και του μιλούν και του λένε: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς….». 


Δεν χρειάζεται σήμερα να τα βάλουμε με θηρία, 
όπως Παύλος, ούτε να υποστούμε ραβδισμούς όπως εκείνος.
Η μόνη Σταύρωση που μας ζητείται, για να φτάσουμε στην ποθητή ταπεινότητα, είναι αυτή του «εγώ». Διαφορετικά, μη θεωρήσει κανείς ταπεινό τον εαυτό του. Και αυτή είναι η «λογική μας λατρεία», να εναποθέσουμε το «εγώ» μας στα πόδια Του. Είναι καλύτερο να το επιτύχουμε αυτό δια των παθημάτων? 
Αλλά δυστυχώς, η ανθρωπότητα, δεν δέχεται να γνωρίσει, ειμί για της εμπειρίας. Και η εμπειρία και το βίωμα αυτό είναι οδυνηρό. Για μας όμως, που γνωρίσαμε ότι «Αγαθός είναι ο Κύριος, και ότι Αυτός ο Άλλος, πέθανε για μας, η Θυσία του «εγώ» μας, σημαίνει το αυτονόητο. Και όμως, οι αιώνες πέρασαν, και κανείς δεν κατάλαβε «το νόημα της σταύρωσης του «εγώ». Γι’ αυτό όταν ακούν οι άνθρωποι για θυσία, χωρίς να έχει συμβεί η «Καινούργια τους Γέννηση, από Άνωθεν» και καθώς βαδίζουν με το φρόνημα αυτής της γης, φεύγουν μακριά από το Δρόμο της Σωτηρίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου