Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

«Διατί με κράζετε, Κύριε, Κύριε, και δεν πράττετε όσα λέγω;»

Ποιος μπορεί να καταλάβει,

ότι η ποιμαντική θέση των λειτουργών ποιμένων, είναι ένα πολύ λεπτό θέμα, και απαιτεί ειδικευμένους πνευματικούς ανθρώπους, που να διαθέτουν πείρα και να είναι πρόθυμοι για κάθε φιλόπονη προσπάθεια;
Επειδή λοιπόν, η ποιμαντική υπηρεσία είναι η πιο λεπτή στη φύση της, και η δυσκολότερη στο χειρισμό της, παρατηρείται το άτοπο, ότι τον χειρισμό τον αναλαμβάνουν άνθρωποι τελείως ανειδίκευτοι, και ετερογενείς, που δεν σχετίζονται με το ιδεώδες του Χριστού, και τη Θεϊκή Αποστολή της Νύμφης του Χριστού, Εκκλησίας. 

Όλα αυτά πιέζουν τις καρδιές μας, και μας ωθούν να γραφούμε, αλλά αυτό δεν φτάνει. Μια πρακτική εφαρμογή όμως σ’ αυτά βλέπουμε ότι είναι απαραίτητη, και από το λόγο του Θεού. Είναι επιτακτική, για να δείξουμε ότι αυτά για τα οποία εργαζόμαστε, μπορούν να εφαρμοστούν όταν υπάρχει "άνωθεν" ευλογία, και η σωστή γραμμή, έχει και σωστή Βιβλική πορεία. Αρκεί να βρεθούν εκείνοι που θέλουν να τα εφαρμόσουν.

Σκεφτείτε και απαντήστε:
«Τι νόημα έχει η πληροφορία του Ευαγγελίου ότι «ο Υιός του Θεού ήλθε και έδωκεν εις ημάς νόησιν, για να γνωρίζουμε τον αληθινόν;»
(Α’ Ιωάν. 5:20). Εάν αυτή η Πίστη, και η Πνευματικότητα του Εσταυρωμένου ήταν ανεφάρμοστη, γιατί σταυρώθηκε; Γιατί εκφράζει την αγανάκτησή Του γι’ αυτούς που ακούν, αλλά δεν πράττουν όσα ακούν, με τα εξής βαρυσήμαντα λόγια Του: 
«Διατί με κράζετε, Κύριε, Κύριε, και δεν πράττετε όσα λέγω;» (Λουκ. 6:46).

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι τα λόγια του Θεανθρώπου είναι στο απόλυτο εφαρμόσιμα. Όλες λοιπόν, οι προσπάθειές μας, γίνονται σύμφωνα με την πρώτη γραμμή «της χρυσής εποχής» της Πρώτης Εκκλησίας του Χριστού, και όχι με συνήθειες της σκοτεινής περιόδου που οδήγησαν την Εκκλησία του γλυκύτατου Ιησού, στο σημερινό κατάντημα, και την έκαναν ένα μπερδεμένο κουβάρι με πολλές κλωστές και κόμπους, έξω από την Αποστολική της γραμμή, σε στρατόπεδα ξένα, και εντελώς παράξενα.

Έτσι μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, υπάρχει η ζωντανή, και γνήσια φωνή της Ζώσας Εκκλησίας του Χριστού, και της απαράμιλλης Χάρης Του. Βλέπουμε επιτακτική αυτή την ανάγκη, διότι ο σκοπός της Νύμφης του Χριστού, δεν είναι να χρησιμοποιείται μόνο στην εκτέλεση ορισμένων τυποποιημένων τελετών, ούτε να παραμένει ως ένας κληρονομικός θεσμός συνηθειών, αλλά ο σκοπός της κυρίως είναι, να οδηγεί τους ζωντανούς, πλησίον του Θεού, στην επίγνωση, στη μετάνοια, στη σωτηρία, στην απολύτρωση, στην Αγάπη του Θεού, και στον αγιασμό της νέας Αναγεννημένης και Νοήμονος Καρδίας. 
Τον σκοπό αυτό τον έχει επιτύχει εργαζόμενη με το Αποστολικό Πνεύμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου